Dit is een mooie getuigenis van van een moeder die de zoektocht naar een autismediagnose en de impact ervan op het hele gezin beschrijft:
Onze dochter had mooie jaren op de basisschool, op een klein schooltje met haar zusjes en vriendjes. Maar naar het einde toe zagen we haar veranderen. Ze werd stiller. Ze voelde dat er iets groots aankwam: het middelbaar. En dat maakte haar bang.
In het begin ging ze nog dapper. Ze fietste naar school, elke dag opnieuw. Maar al snel begon ze zich terug te trekken. Ze sloot zich op in het toilet en kwam er niet meer uit. De spanning werd te groot. Elke dag werd zwaarder.
Tot het helemaal misging.
Ze kreeg een zware autistische meltdown en durfde plots niets meer. Ze zat thuis, achter gesloten gordijnen, vol woede en verdriet. Ze sliep nauwelijks. Wij ook niet. Ons hele gezin draaide op overleven.
We zochten hulp. Overal. Scholen, dokters, psychologen, hulpverleners… We werden van het kastje naar de muur gestuurd. En van wachtlijst naar wachtlijst.
En het deed pijn… om andere meisjes van haar leeftijd wel samen naar school te zien fietsen, lachend met hun vriendinnen, terwijl dat voor haar niet lukte.
Pas na lange tijd kregen we een antwoord: onze dochter heeft autisme. Ze loopt vast bij grote veranderingen en sociale verwachtingen, zoals in het middelbaar.
We zijn nu vier jaar verder. Vier zware jaren die ons als gezin diep geraakt hebben.
Het gaat nu stap voor stap beter. Ze volgt twee dagen per week les en begint stilaan weer in zichzelf te geloven. We hebben samen veel geleerd over autisme. Ze begint zichzelf beter te begrijpen. En wij haar ook. Soms zien we ook de mooie kanten: haar enorme liefde voor dieren, haar eerlijkheid.
Maar het had niet zo zwaar moeten zijn.
Er is nog altijd te weinig kennis en begrip rond meisjes met autisme, schoolweigering en schooluitval. Ik hoop echt dat andere gezinnen sneller de juiste hulp krijgen… zodat ze niet zo lang moeten vechten als wij.
Een Mama
